Sprawozdawczyni uczestniczy w międzynarodowym interdyscyplinarnym projekcie „Globalny pontyfikat Piusa XII: katolicyzm w podzielonym świecie. 1945–1958”, który skupia się na okresie powojennym i ma odpowiedzieć na pytania dotyczące roli Watykanu w fazie odbudowy po 1945 roku, w rysujących się konfliktach między kapitalistycznym Zachodem a komunistycznym Wschodem oraz w procesach dekolonizacji na globalnym Południu. 

W ramach projektu cząstkowego ma zostać zbadana polityka Stolicy Apostolskiej w sprawie likwidacji Kościoła grekokatolickiego i jej konsekwencje u schyłku okresu stalinowskiego. Badaczka stosuje perspektywę międzynarodową, kładąc szczególny nacisk na wzajemne powiązania w polityce i oddziaływanie trendów globalnych na sytuację lokalną. Sprawozdawczyni planuje zrekonstruować różne formy zaangażowania Watykanu, jego źródła informacji i jego instrumenty dyplomatyczne, aby uchwycić złożone wzajemne oddziaływania aspektów religijnych i politycznych. Chciałaby ponadto zrozumieć stosowane na miejscu i wspierane lub niepochwalane przez Watykan praktyki działań podziemnych. Oprócz tego analizuje formalne i nieformalne interakcje między Watykanem a władzami komunistycznymi dotyczące wiernych rozwiązanego Kościoła grekokatolickiego (zwłaszcza reakcję Stolicy Apostolskiej na wymianę ludności na terenach pogranicza po wojnie i na operację „Wisła”, której ofiarami byli również grekokatolicy). Jednym z głównych celów jest zrekonstruowanie obrazu radzieckiej Ukrainy i radzieckiej polityki religijnej z perspektywy Watykanu.

Renesansowa myśl humanistyczna kwestionowała ustalone w poprzednich epokach hierarchie społeczne. Jednym z najbardziej osobliwych przykładów tego ruchu byli myśliciele polityczni prowadzący kampanię na rzecz reform obyczajów społecznych. Andreas Fricius Modrevius (1503–1572), który jestuważany za najwybitniejszego renesansowego myśliciela politycznego w Królestwie Polskim, wzywał do wprowadzenia powszechnej kary za morderstwo, bez odwoływania się do statusu ofiary lub sprawcy. Swoją sugestię przedstawił w dziele Lascius sive de poena homicidii (1543). Z czasem jego argument przyciągnął uwagę współczesnych z różnych krajów. Niektórzy przyjęli tę sugestię z entuzjazmem, inni, jak Jean Bodin (1530–1596), ostro ją krytykowali. Wśród lojalnych zwolenników Friciusa wyróżnia się nazwisko Andreasa Volanusa (1530–1610), najprawdopodobniej ze względu na ich przekonania religijne i podobne doświadczenia edukacyjne; obaj byli absolwentami Uniwersytetu w Wittenberdze. Volanus przeformułował tezę Friciusa w swoim traktacie politycznym De Libertate politica sive civili (1572) i wprowadził tę ideę w Wielkim Księstwie Litewskim. Chociaż jego sugestia spotkała się z krytyką ze strony przeciwników politycznych i religijnych, w tym Piotra Skargi (1536–1612), kampania zakończyła się sukcesem, a powszechna kara za morderstwo obowiązywała od  ustanowienia Trzeciego Statutu Litewskiego (1588).

Projekt stanowi studium kulturowego transferu idei politycznych między renesansową Polską, Litwą i Niemcami. Argumenty przedstawione zarówno u Friciusa, jak i Volanusa są rozpatrywane w ujęciu szkoły myśli politycznej Cambridge oraz z perspektywy porównawczej w celu określenia nowości i recepcji tych argumentów w kontekście europejskim.

Historia nazistowskich obozów koncentracyjnych została w wielu aspektach gruntownie zbadana, jednak wciąż istnieje stosunkowo niewiele opracowań poświęconych więźniom funkcyjnym. Dotychczasowe prace mają charakter bardziej biograficzny niż analityczny. W przypadku żydowskich więźniów funkcyjnych badania koncentrowały się przede wszystkim na historii powojennej, prawnych rozrachunkach oraz próbach psychologicznego uporania się z doświadczeniem bycia funkcyjnym. Nadal brakuje jednak ujęcia stricte historycznego, które próbowałoby uchwycić to zjawisko jako takie.

Celem mojego projektu jest zatem dokładniejsza analiza roli i pozycji więźniów funkcyjnych w “społecznościach obozowych”. Interesuje mnie, jak wraz z rozwojem obozów koncentracyjnych zmieniał się narodowy i społeczny profil kapo, blokowych i stubowych, lekarzy-więźniów oraz innych członków tzw. samorządu więźniarskiego. Jakie napięcia powstawały między grupami więźniów, różniącymi się pod względem narodowościowym, społecznym i politycznym? W jaki sposób SS wykorzystywała te konflikty? Jak funkcyjni byli postrzegani przez pozostałych więźniów?

W moich badaniach korzystam głównie z akt powojennych procesów przeciwko więźniom funkcyjnym, w tym z dokumentacji postępowań przygotowawczych, a także materiałów z archiwów obozowych, literatury wspomnieniowej, relacji świadków oraz doniesień prasowych. Punktem wyjścia są akta postępowań karnych, które toczyły się w Polsce w latach 1944-1960 na podstawie tzw. sierpniówek. Zwłaszcza w pierwszych latach po wojnie wśród oskarżonych znajdowało się wielu byłych polskich więźniów funkcyjnych. Zamierzam sięgnąć również po porównawcze materiały z innych krajów. Moimi badaniami chcę przyczynić się do lepszego zrozumienia “szarej strefy” obozów koncentracyjnych, o której pisali już Tadeusz Borowski i Primo Levi.